08/02/2012

Belgische pers werkt in dienst van geörganiseerde misdaad

njersey103Toen de internationale pers voor de kinderpornozaak Zandvoort naar Morkhoven afzakte, nam VTM via haar actualiteitsmagazine Telefacts een zogezegd interview af van het Herentalse Sp.a-gemeenteraadslid Victor V. en zijn criminele vriendjes uit de Morkhovense wijk Koninkrijk. De door VTM ongecontroleerde verhalen over 'folteringen en verkrachtingen' waaraan Marcel Vervloesem zich zogenaamd 20 jaar voordien schuldig had gemaakt, moesten de VTM-kijkers wijs maken dat Marcel Vervloesem zelf een 'kindermisbruiker' was. VTM verdiende veel geld aan haar reportage en zorgde er tevens voor dat de kinderpornozaak Zandvoort door justitie in de doofpot kon gestopt worden.

Jan Boeykens, voorzitter van de Werkgroep Morkhoven, passeerde toevallig op het moment dat VTM de zogezegde slachtoffers in de plaatselijke café-dancing 'Berkenmus' alwaar Victor V. 's nachts werkzaam was, interviewde. Hij werd metéén aangeklampt door een VTM-journalist die hem vroeg of hij soms 'nog andere slachtoffers van Marcel Vervloesem kende'. Toen Boeykens hem daarop ontkennend moest antwoorden en hem vroeg om, als voorzitter van de Werkgroep Morkhoven, ook een woordje te mogen zeggen, draaide de VTM-journalist zich om en ging hij op zoek naar 'andere slachtoffers' die de VTM-kijkers zouden doen verbleken.

Intussen heeft Marcel Vervloesem al 4 jaar lang een spreekverbod met de pers dat hem door de Belgische justitie werd opgelegd.  Hij kreeg een reisverbod; hij mag zijn vrienden van de vzw Werkgroep Morkhoven al drie jaar lang niet meer contacteren terwijl die hem destijds 2 jaar lang wekelijks in de gevangenis gingen opzoeken; hij mag geen deel uitmaken van verenigingen die kindermisbruiken bestrijden enzoverder.

De Belgische pers heeft door het media-proces tegen Marcel Vervloesem dat 11 jaar duurde, de kinderpornozaak Zandvoort (90.000 slachtoffers, waaronder heel wat peuters) en het daaraan verbonden peutermisbruik in de Amsterdamse kinderkribben, dus helpen dichtdekken.   Men kan zich afvragen in opdracht van wie deze 'vrije pers' handelde en waarom zij akkoord gaat met een spreekverbod met de pers.

-----------------------------------------------------------------------------

'Persvrijheid is de vrijheid van drukpers, het grondrecht om gevoelens en gedachten openbaar of kenbaar te maken. Een democratische samenleving kan alleen goed functioneren als de persvrijheid - als een van de voornaamste voorwaarden - goed geregeld is.' In België bepaalt artikel 25 van de gecoördineerde Grondwet van 7 februari 1831 : ‘De drukpers is vrij; de censuur kan nooit worden ingevoerd; geen borgstelling kan worden geëist van de schrijvers, uitgevers of drukkers. Wanneer de schrijver bekend is en zijn woonplaats in België heeft, kan de uitgever, de drukker of de verspreider niet worden vervolgd.’   Daarnaast wordt uitdrukkelijk de vrijheid van meningsuiting gestipuleerd in artikel 19 : ‘De vrijheid van eredienst, de vrije openbare uitoefening ervan, alsmede de vrijheid om op elk gebied zijn mening te uiten, zijn gewaarborgd, behoudens bestraffing van de misdrijven die ter gelegenheid van het gebruikmaken van die vrijheden worden gepleegd.’  'De ergernis omwille van de media censuur en de heffing van zegelrechten op onder meer dagbladpublicaties vóór 1830, droegen sterk bij aan het ontstaan van België.'

http://nl.wikipedia.org/wiki/Persvrijheid

-----

Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in Straatsburg heeft België dinsdag veroordeeld wegens inbreuken op de persvrijheid en op het bronnengeheim van journalisten. In maart 2004 voerde het Belgische gerecht een huiszoeking uit in de Brusselse woning van de de Duitse Stern-journalist Hans-Martin Tillack. De raid werd uitgevoerd op vraag van het Europese anti-corruptiebureau OLAF (Office de Lutte Anti-Fraude), dat Tillack ervan beschuldigde in 2002 een ambtenaar te hebben omgekocht om zo een intern OLAF-dossier over fraude bij Eurostat te kunnen bemachtigen. Het Hof heeft nu geoordeeld dat de huiszoeking onterecht was, dat de beschuldiging louter op geruchten was gesteund, en dat de huiszoeking bedoeld was om de bronnen van Tillack te identificeren. De Belgische staat moet nu aan Tillack een schadevergoeding van 40.000 euro betalen.  Na de huiszoeking, waarbij heel wat dossiers waren in beslag genomen, deed Tillack alles wat hij kon om zijn bronnen te beschermen. Hij procedeerde bij de Kamer van Inbeschuldigingstelling en bij het Hof van Cassatie, en vroeg aan het Europese Gerecht van Eerste Aanleg om voorlopige maatregelen opdat OLAF de dossiers niet zou kunnen inkijken. Al deze pogingen waren tevergeefs. Niettemin werd Tillack door het Belgische gerecht nooit in staat van beschuldiging gesteld. Ten einde raad wendde Tillack zich tot het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in Straatsburg. Tillack werd er verdedigd door een team van advocatenkantoor White & Case onder leiding van Ian Forrester. 

http://lvb.net/item/5731

The comments are closed.